ÜZÜLME ALIŞIRSIN

Alışmak bağımlılık mı yapıyor bilinmez ama hayatımızda önemli kararlar alırken veya  alamazken çok etkili olduğu kesin. Bir şeye alışmaya görelim onu kabullenmemiz an meselesi. İnsanların bazen "40 yıldır sanki seni tanıyorum" ya da "çok uzun süredir burada çalışıyor gibi hissediyorum" demelerinin altında yatan da hep bu, alışkanlıklar...

Alışkanlıklarından vazgeçmek zor gelir. Vazgeçemem dersin. Sırf bu yüzden deli gibi aşık olduğun, o olmazsa yaşayamam dediğin kişi ile yürüyemeceğini bile bile de olsa ilişkini bitiremezsin. Sevgin alışkanlığa dönüşmüştür haberin olmaz. İşkence çekersin. Yalnız kalmaya korkarsın, sırf alıştığından ilişkine devam edersin. Sevgilin senden ayrılırsa  o an bir daha nefes alamayacağını, onsuz nasıl yaşayacağını, hayatın artık anlamsız olduğunu düşünürsün ve umutsuzluğun dibine vurursun. Ama alışırsın hem de anlamadan hem de unutup bir başkasını daha çok sevecek kadar hem de iyi ki benden ayrılmış diyecek ve başkasını tanıma şansını yakalamanın ekstra mutluluğunu tadarak alışırsın.

Bazen bir günde alışırsın bazen bir yılda alışamazsın. Bunun makul bir süresi var mı bilinmez ama büyüdükçe alışmak daha vazgeçilmez oluyor. Bir insanı seviyorsun ona alışıyorsun ve onunla hayatını geçirmek istiyorsun. Her gün bu güzel duygular ile uyurken güne aynı duygu yoğunluğu ile başlıyorsun. Aslında yıllardır özlemini çektiğin, ne zaman olacağını sabırsızlıkla beklediğin yuva istediğin gerçekleşince bile alışıyorsun. Çok istediğin ne gerçekleşse hayatında emin ol ona bile alışıyorsun. O yüzden alışamayacağım birşey yok deme. 

Belki de en kötüsü birisini kaybettiğinde oluşan boşluğa alışmaktır. Dönmeyeceğini bildiğin ve artık göremeyeceğin kişi alışkanlık oluşturmuştur sana. O gittiğinde sen ne yapacağını şaşırırsın ve en yakınında kişiler sana temenni olarak yine aynı şeyi söylerler  "Üzülme Alışırsın".